Hoe een meisje een jongen werd

Een tijdje geleden zat ik een beetje te Facebooken, toen onderstaand filmpje mijn aandacht trok.

(vanaf 1 minuut en 35 seconden)

Gedrag
Ik heb een aantal jaren geleden een tijdje op de opleiding HBO psychologie gezeten: een interessante opleiding die onder andere ging over het gedrag van de mens. Het gedrag bestaat uit twee dingen: Gedrag wat ontstaat door je DNA en gedrag wat is aangeleerd door je omgeving. Gezien dit filmpje is het natuurlijke een interessante discussie welke van de twee hier van toepassing is. Veel mensen zullen wellicht zeggen dat het door de omgeving komt. De ouders hebben dit gedrag misschien aangemoedigd. Maar anderen zullen zeggen dat dit meisje gewoon in het verkeerde lichaam is geboren. Met andere woorden: een meisjeslichaam met jongensgenen.

Gevoel en feiten
Ik heb een tijdje stage gelopen bij kinderen tussen de 4 en 6 jaar oud. Hier heb ik onder andere het gedrag van deze kinderen geobserveerd. Heel af en toen had ik bij een kind het gevoel dat het kind meer gedragingen van het andere geslacht had. Dit is natuurlijk een gevoel, niks gebaseerd op feiten. Maar op dat moment ga je op bepaalde gedragingen letten en denk je over de gevolgen na. Wat nou als een kind in het 'verkeerde' lichaam is geboren?

Een beetje van beide
Ik denk dat in het bovenstaande filmpje het een combinatie is van DNA en omgeving. Ik zag direct aan het begin van het filmpje, bij de babyfoto's, dat het meisje meer leek op een jongen. Op de manier hoe het meisje zich ontwikkelt, zie je dat zij meer jongensactiviteiten onderneemt dan meisjesactiviteiten. De ouders laten dit ook toe: het gedrag ontwikkelt zich verder door omgevingsfactoren. Als de ouders het bijvoorbeeld tegen hadden gehouden, dan was het misschien anders gelopen.

Respect met een hoofdletter
Veel lof en respect verdienen de ouders van deze jongen (want dat is hij inmiddels). Ze hebben geobserveerd, ze hebben geconcludeerd en ze hebben gehandeld. Ze hebben zich laten leiden door het kind en niet door de omgeving. Want hoe knap is het om de keuze te maken je dochter als een zoon te gaan behandelen? Het haar afknippen, 'hij' in plaats van 'zij' zeggen en de hele wereld hierover informeren? Vrienden verliezen maar toch voet bij stuk houden omdat je alles wilt doen om je zoon gelukkig te maken?

Ik vind het knap. Ik kan wel zeggen dat ik hetzelfde zou doen... maar dat weet ik niet. Je weet nooit wat je zou doen in zo'n uitzonderlijke situatie, welke invloed je omgeving heeft op je keuzes. Maar door deze boodschap word je wel aan het denken gezet. En ik denk dat we allemaal, wat onze mening hierover ook is, een beetje stil worden van deze boodschap... En hopelijk doen wat we moeten doen, daar wanneer het nodig is.